Mijn Ervaring / Verhaal

Zoals aangegeven in de introductie ben ik op 19 november 2018 geopereerd in Beverwijk. Wat ik reuze lastig vond was de keuze voor een Sleeve of voor een Gastric Bypass. Bij de opname kwam ik in een kamer te liggen met 2 dames. 1 van de 2 ging voor de Sleeve. Ik was eigenlijk in de veronderstelling dat iedereen de Gastric Bypass zou nemen, ik was dus verbaasd. 

In de aanloop naar de operatie, die best intensief is, heb ik 6 keer een donderdagochtend les gehad bij de Nederlandse Obesitas Kliniek, ook wel NOK genoemd. 

Ik zat hier in een groep van 7 dames en 3 heren, waaronder mijzelf dus. Tijdens deze 6 ochtenden hebben we op allerlei vlakken les gekregen over je leven NA de operatie. Je moet dan denken aan wat je nog wel en niet mag eten of drinken, je voldoende blijft bewegen, je medicijnen die je dagelijks moet innemen en nog veel meer. 

Eén van de dingen die ik geleerd heb en voor mij heel herkenbaar werden na de operatie was de “hoofdhonger”. Ik zal dit nader toelichten met een voorbeeld:

Ik liep van de week van het dorp naar mijn huis en liep voorbij een pizzeria. Het was later in de middag. Net toen ik de pizzeria passeerde, kwam er iemand naar buiten met een pizza. Ik rook de geur en dacht: mmmm die lust ik ook wel! Alleen mijn maag gaf dit signaal helemaal niet! Dit is echt heel bijzonder maar ook confronterend. Het is eigenlijk een soort strijd van je hoofd tegen je maag!

Zelf merkte ik tijdens de lessen bij het NOK dat ik het steeds belangrijker begon te vinden dat ik een operatiedatum kreeg. Je bent braaf iedere week aanwezig om van alles te leren en ik mis dan een soort van einddatum, de operatie. 

Pas na de 6e lesdag bij het NOK werden er een paar data doorgegeven door het ziekenhuis aan een paar groepsgenoten. Ik zal jullie vertellen waarom ik zo gebrand was om die operatiedatum te weten: een klein stemmetje in mijn hoofd zei telkens: “hé Erik, nu kan je nog lekker onbeperkt eten, na de operatie kan dat niet meer, dus doen!”

Wat wel heel erg is, en ik nu pas durf op te biechten: Na iedere donderdagochtend in Beverwijk te zijn geweest ging ik linea recta naar de Mac Donalds in Santpoort-Noord. Zit je de hele ochtend te praten over een gezondere levensstijl, zit ik nog geen uur erna aan de Bic Mac……..

Ik spring een beetje van de hak op de tak, sorry hiervoor. Ik ben dus Erik, woon in Zandvoort en ben 51 jaar oud. Mijn hele leven hou ik al van lekker eten en dat was jarenlang niet zo’n probleem. Tenminste, het was niet echt te zien aan mijn lichaam. Nu ben ik vrij groot en fors gebouwd, hierdoor valt het wat minder op. Toch kwamen de laatste 9-10 jaar de kilo’s er langzaam bij. Ik bewoog te weinig en at te veel.

In mijn vorige huwelijk was ik getrouwd met een dame die de ziekte Anorexia had. Hier kwamen we pas na een aantal jaren achter. Het was hartstikke moeilijk voor mij om hier mee om te gaan. Enerzijds was ze mijn vrouw en wilde ik goed voor haar zorgen, anderzijds botste haar ziekte enorm met mijn drive om lekker en veel te eten. Voorbeeld: Als we uit eten gingen nam zij een bordje salade en nam ik een 3 gangen menu met alles erop en eraan. 

Dit werkte onbewust frustraties bij mij in de hand. Gevolg was dat ik stiekem ging eten. Bijvoorbeeld in de snackbar. Resultaat was dat zij magerder en magerder werd en ik steeds dikker. Uiteindelijk is dit huwelijk ook ontbonden omdat het gewoon niet meer ging. Ik heb overigens nog steeds goed contact met haar. 

Nu, circa 10 jaar later en vele diëtisten en afvalproducten later, ben ik op een triest hoogtepunt van bijna 146 kg aangekomen. Iedere keer als ik in een kleedhokje sta en naar mijzelf kijk, walg ik van mijn dikke buik. Broeken zitten steeds strakker, ik sta te zweten in een (te) klein pashokje, kan alleen nog maar terecht bij de xxxl maten. Allemaal dingen waar ik van baal. Waar ik vooral van baal is dat ik niet de discipline heb of ruggengraat om dit probleem aan te pakken. 

Wat nu? Omdat ik al in een risicogroep zit van de huisarts, werd ik al 2x per jaar opgeroepen voor een aantal onderzoeken. Zo slikte ik al pillen voor mijn hoge bloeddruk en mijn te hoge cholesterol. Dit voorjaar was het weer zover, ik werd opgeroepen door Linda, de assistente van de huisarts. Vooraf bloed afgenomen en een urine-onderzoek. 

In dit gesprek werd mij duidelijk gemaakt dat het eigenlijk zo niet verder kon. Ik werd alleen nog maar zwaarder en mijn cholesterol ging ook achteruit. Dus toch maar weer naar een diëtiste?

Toen opperde Linda, “heb je wel eens nagedacht over een maagverkleining?”.

Mijn eerste reactie was: NEEEEE!

Toch hield deze opmerking mij wel bezig in de dagen erna. Ik ben me op internet gaan verdiepen in de operatie en alles wat er mee samenhangt. Zo zag ik dat er in de week erna een voorlichtingsavond was over een maagverkleining in het Rode Kruis Ziekenhuis in Beverwijk.

Ik heb me hier voor opgegeven en ben met een goede vriendin hier naar toe gegaan. 

Die voorlichtingsbijeenkomst was een bijzondere ervaring. Een bomvolle zaal, meer vrouwen dan mannen en een uitgebreide powerpoint presentatie met toelichting van één van de chirurgen. 

Vanaf toen dacht ik: “ja dit wil ik”. Wat me vooral over de streep trok was dat je in een begeleidingsprogramma van de Nederlandse Obesitas Stichting komt. Met andere woorden: Na de operatie is het niet “ajuus” en zoek het verder maar uit. Nee, je komt na de operatie zeer frequent weer als groep van 10 bij elkaar om gewogen en gemeten te worden. Daarbij kan je vrijwel onbeperkt gebruik maken van de expertise van de medewerkers van NOK.

Dus, ik heb me officieel aangemeld. Toen moest ik een maandag middag langskomen om te praten met:

-dietiste

-psycholoog

-bewegingsdeskundige

-arts

-algemeen medewerkster

Ze gaan daar niet over 1 nacht ijs! Bij eenieder moest ik vertellen wat mijn motivatie was dat ik deze operatie wilde. In mijn geval was dit best gemakkelijk. Ik hou van lekker en VEEL eten. Met een maagverkleining zou dit niet meer kunnen. De gesprekken verliepen prettig en plezierig. Ook moest ik een aantal vragenlijsten invullen. 

De week erna kreeg ik te horen dat ik in principe in aanmerking kwam voor de operatie. In principe want ze wilden dat ik me liet onderzoeken door de longarts. Ik had namelijk ingevuld op de vragenlijst dat ik last had van apneu. Ik kan jullie niet precies uitleggen wat voor nadelig effect dit heeft tijdens en na de operatie, wel dat ik dit onder controle moest krijgen. 

Balen, want ik zag de tijdlijn al weer een stuk in de toekomst verdwijnen. 

Toch maar gelijk het ziekenhuis in Beverwijk gebeld voor een afspraak met de longarts. Gelukkig kon ik daar dezelfde week nog naar toe. Tijdens dit gesprek kwam naar voren dat ze wilde onderzoeken hoe erg mijn apneu was. Daarom moest ik een nacht met een apparaat gaan slapen om e.e.a. te meten. Dit apparaat is erg populair, ik moest bijna een maand wachten tot ik hem kon gebruiken. 

Eindelijk was het zover, ik kon slapen met het meetapparaat. De uitslag zou anderhalve week erna bekend zijn. Weer terug bij dezelfde longarts kwam zij met slecht nieuws. Ik leed aan ernstige apneu. Per uur stond mijn ademhaling gem. 57 keer even stil. Ik moest wel even slikken toen ik dit hoorde. Wat nu? Oh zei ze, geen zorgen. Met een speciaal apparaat met masker kan je deze apneu terugbrengen tot een aanvaardbaar aantal (ongeveer 7). 

Na dit consult heb ik gelijk een afspraak gemaakt met de mevrouw die deze apparaten in bruikleen verstrekt. De week erna op maandagmiddag kon ik weer naar het ziekenhuis in Beverwijk om mijn eigen CPAP op te halen. Dit is het apparaat met masker dat ik tijdens mijn slaap moet gebruiken. Toen ik het masker voor de eerste keer op mijn gezicht had schrok is best wel. Allesbehalve romantisch kan ik jullie vertellen. 

Maar goed, alles voor het goede doel! Ik moet eerlijk zeggen dat vanaf dat moment het slapen veel beter is gegaan en ik veel fitter overdag was. Dit had ik al jaren eerder moeten hebben dacht ik. Dit was dus een klein of eigenlijk groot voordeel van het proces waar ik ingestapt was. 

Na 4 weken met het masker geslapen te hebben moest ik weer terug naar Beverwijk voor de resultaten van mijn apneu. Door mijn CPAP aan te sluiten op een computer konden ze precies zien hoeveel apneu ik per nacht had. Ik was van 57 naar 12 gegaan! Zeer goed resultaat. Advies van de CPAP medewerkster was om zo snel mogelijk weer een afspraak te maken met de longarts. Ook was ze zo aardig om bij de receptie te ondersteunen om mij met spoed aan een nieuwe afspraak te helpen. 

Dus, de week erna zat ik weer aan het bureau van de longarts. Ze zag de resultaten en mijn enthousiasme. GROEN LICHT Voor de operatie! Al op de terugweg naar huis heb ik contact gezocht met de NOK. Er was nog een plekje vrij in de donderdaggroep in de ochtend. Start zou de week erna zijn. YES, het kon beginnen!!

De eerste bijeenkomst op donderdagochtend was ik bijna te laat. Ik had me vergist in de verkeersdrukte. Om 9.02 ging ik snel aan de grote tafel zitten waar iedereen al gemoedelijk met zijn of haar kopje koffie / thee zat. Nooit zo prettig om zo te starten. Maar ja. 

Het eerste uur werden we verwelkomt door Suzanne, onze mentor en diëtiste.

Zij vertelde ons wat we konden verwachten gedurende de komende 6 bijeenkomsten. Afwezig zijn of te laat komen kan consequenties hebben voor het wel of niet doorgaan van je operatie. Iedereen was er dus braaf telkens. 

Het ene blok was interessanter en boeiender dan het ander. Zo vond ik bewegingsleer niet zo interessant. Dat komt ook omdat ik al intensief aan het sporten was bij Happy Boddies. Maar voor een aantal mede cursisten was het wel fijn denk ik. Van het blok psychologie heb ik vooral opgestoken dat je verschillende soorten honger kunt hebben. In mijn geval botsen hoofdhonger en buikhonger nogal eens. Van het blok van de diëtiste heb ik vooral geleerd hoe je na de operatie een schema kan maken om gezonde te eten. Opmerking: jammer dat je niet individueel hierin begeleidt wordt. Uiteraard word je van makreel, Hütte käse, en gerookte kip slanker. Maar hoe zit het met mijn eetgewoontes? Hoe kan ik gezonder gaan eten binnen mijn eetschema’s?

Gelukkig krijg ik buiten het NOK ook veel steun van een goede vriendin. Ze woont dan wel een stukje van me vandaan maar zij heeft zelf in februari een sleeve gekregen en zij begrijpt welke valkuilen ik tegenkom.

Vandaag voel ik me klote. Ik zal je ook zeggen waarom. Ergens heb ik misschien wel spijt van mijn operatie. Ik wist niet dat ik nog maar zo weinig kon eten. Echt. 2 mandarijntjes en ik zit ramvol. Nu zegt iedereen dat dit nog wel bijtrekt. Ik moet het nog maar zien. Het meest lastige vind ik die hoofdhonger. Ik ben al 50 jaar gewend om te ontbijten, lunchen en avondeten. Dat hele patroon is nu eigenlijk weg. Opgevuld door Optimel en fruit. Als echte Bourgondiër hou ik van lekker eten en is eten voor mij gezelligheid en andersom. Nu is eten eigenlijk meer een functioneel iets geworden. Niks gezelligs aan. Oppassen dat je niet te veel eet want dan krijg je een dumping. Rotwoord trouwens, dumping. Je voelt je dan misselijk en kan het warm en koud tegelijk hebben. Ik ga dan maar op de bank liggen en wacht tot het weer beter gaat.

Van te voren kan je je eigenlijk niks voorstellen van het leven ná de operatie. Je fantaseert er wel over en je hoort reacties van anderen, maar die zijn eigenlijk allemaal wel positief. Ik pas dus eigenlijk niet in dat plaatje. Voor mij is het worstelen met een compleet nieuw eetschema, voor zover je van eten kunt spreken. Het enige echte lichtpuntje is de weegschaal. Ja ik mag er maar 1x per week of maand op staan. Nee, dat doe ik niet. Ik sta iedere ochtend op dat ding. Dat is in ieder geval voor mij dan nog een vreugdemomentje waarvoor ik dit alles doe. Ik wil echt niet zeuren hoor, of zielig doen. Maar de overgang is echt groot. Ook voor mijn omgeving is het moeilijk. Je moet dit echt zelf meemaken om er over mee te kunnen praten, zo ervaar ik het.

wordt vervolgd.

error: Content is protected !!